تاريخچه پيانو را می توان به سه دوره زمانی از 1720 تا 1850 ، 1850 تا 1900 ، 1900 تاکنون تقسيم کرد که پيانوهای ساخته شده در اين دوره ها به ترتيب آنتيک (Antique) ، ويکتوريايی (Victorian)  و امروزی (Modern)  خوانده می شوند.

در پيانوی اوليه ، يا آنتيک ، از نظر ساختار فنی تحولات زيادی پديد آمد و در اين دوره  پيانوهای تجربی متنوعی به اشکال گوناگون ساخته شد. در دوره دوم ، صنعت پيانو سازی ، همچون ساير صنايع عصر صنعت ، مشمول قاعده کلی استاندارد کردن يا همسان سازی گشت.

پيانوهای ويکتوريايی در سه نوع عمودی (Upright) ، بزرگ (Grand) و چهارگوش ساخته می شدند. در نوع عمودی، سيمها و تخته صدای پيانو به طور عمودی تعبيه می شد. در نوع بزرگ، سيمها افقی و با زاويه قائمه نسبت به صفحه شستيها يا کلاويه های سياه و سفيد و پيانو قرار می گرفت.

در نوع بزرگ چهارگوش، که امروز ديگر ساخته نمی شود، سيمها به طور افقی و موازی با صفحه شستيها تعبيه می شد و جعبه پيانو به شکلی چهارگوش بود. پيانوهای امروزی تنها از دو نوع عمودی و بزرگند.

از لحاظ ساختار، در داخل جعبه پيانو چکشهايی با روکش نمدی وجود دارد که با پايين رفتن شستيها يا کلاويه های پيانو با فشار انگشتان نوازنده، اين چکشها به سيمهای پيانو ضربه می زنند و به سرعت به عقب باز می گردند.

 اين ضربه سيمها را مرتعش می کند و آوای موسيقیضربه چکشها بر سيمها را تغيير می دهد و آوای موسيقی را با شدت و کيفيتی که مورد نظر او است ایجاد می کند.

حدود چهارچوب (Frame) پيانو را می توان از پشت پيانوهای عمودی يا زير پيانوهای بزرگ ديد. يکی ديگر از اجزای مهم پيانو صفحه ای چوبی به نام تخته صدا (Sound board) است که هنگام نواختن همراه سيمها به ارتعاش در می آيد و در نتيجه شدت صدای سيمها را افزايش می دهد. هنگام خريد پيانو بايد از سلامت تخته صدا اطمينان حاصل کرد.

سيمهای اکثر نتهای پيانو در گروههای سه تايی قرار گرفته اند که هر سری سيمهای سه تايي، به طور يکسان کوک می شوند تا صدای يکديگر را تقويت کنند. اما نتهای بم يک يا دو سيم دارند و در قسمتهای بمتر مفتولهايی از جنس مس يا آهن به دور سيم اصلی پيچيده شده است.

 وزن اين مفتولها ارتعاش سيم را کمتر و در نتيجه صدا را بمتر می کند. نتهای خيلی زير (بالا) تنها از ارتعاش دو سيم نازک حاصل می شوند. روی سيمهای پيانو يک رشته صداگير يا خفه کنهای نمدی قرار دارد که شدت ارتعاش سيمها را تنظيم می کند. اکثر پيانوها دارای سه پدال و برخی از آنها دارای دو پدال هستند.

 پدال سمت راست پدال نگهدارنده (Sustaining Pedal) خوانده می شود. فشار دادن اين پدال به طرف پایين موجب می شود تا خفه کنهای نمدی عقب بروند و از سيم دور شوند.

 بنابراين حتا پس از برداشتن انگشت از روی شستی پيانو نيز آوای نتها به علت ادامه ارتعاش سيمها تداوم می يابد. عقب رفتن خفه کنهای نمدی موجب آزادی ارتعاش همه سيمها می شود و در نتيجه صدای قويتری به گوش می رسد.

پدال سمت چپ يا پدال نرم (Soft Pedal) برای کاهش يا نرم کردن صدا به کار می رود. در پيانوهای عمودی و برخی از پيانوهای بزرگ فشار دادن اين پدال به سمت پايين موجب می شود چکشهای نمدی پيانو به سيمها نزديکتر شوند.

 کاهش فاصله چکش و سيم باعث مس شود که صدای حاصل شدت کمتری داشته باشد. در اکثر پيانوهای بزرگ، استفاده از پدال نرم، موجب می شود تا رديف چکشها به يک سو حرکت کنند و در نتيجه چکش به جای سه سيم تنها بر دو سيم ضربه بزند و صدای کمتری ايجاد شود.